Ahh Ruhum...

Birbirinize kizin, birbirinizle kavga edin,

yumruk yumruğa yüzlerinizi parçalayin,

gözlerinizi patlatın, kulaklarınızı koparn,

saçlarınızı yolun, derinizi parcalayin,

tekmeyle kemiklerinizi kırın.

Yalniz ananızdan doğduğunuzda olduğunuz gibi kavga edin.

Yalancı, ek bir arac kullanmayın. Mendil bile olmaz.

Ama ne olur, sakın bir insanı gönülce, gözce, dilce, ruhça kırmayın...

Özdemir Asaf / Yuvarlağın Köşeleri.

karar

ressam

Ressam tuvale bakar.

 Fırçasını boyaya batırır.

Boyayla ıslanmış fırçayı tuvalin üzerinde dolaştırır.

Fırçasını boyaya batırır.

Fırçayı tuvalin üzerinde dolaştırır.

Ressam tuvale bakar.

Her seferde tek bir fırça darbesi.

Yaşamımızın her günü.

Böyle oluyor işte.

İşte senin kovan; içinde önermeler yüzüyor döne döne.

İşte fırçan; daldırıp gerçeklik olarak neyi kabul edeceksen kovadan al.

İşte tuvalin: Yaşam.

Şimdi bir resim yapmayı dene tamam mı?

Hipnozcu-Richard Bach

cahilsin işte

çaba

Robot

Kısaca özetlemek gerekirse, birey, kendi olmaktan çıkar; kültürel kalıpların kendisine sunduğu kişiliği tümüyle benimser; böylece tıpkı diğerleri gibi ve onların kendisinden beklediği gibi olur. “ben” ile dünya arasındaki tutarsızlık ve onunla birlikte de, bilinçli yalnızlık ve güçsüzlük duygusu ortadan kalkar. Bu mekânizma, bazı hayvanların kendilerini korumak üzere renk değiştirmesiyle kıyaslanabilir. Onlar da kendi çevrelerine o kadar benzerler ki, çevrelerinden neredeyse ayırt edilemezler. Kendi bireysel benliğinden vazgeçen ve neredeyse bir robot haline gelen kişi, çevresindeki milyonlarca diğer robotla aynı olur, ve artık kendini yalnız hissetmez, kaygı duymaz. Ama ödediği bedel yüksektir; kendi benliğini yitirmiştir.

Erich Fromm, Özgürlükten Kaçış

idda